2 dagen kamp Buhangija, een door de overheid gesubsidieerd kamp/school met ruim 400 kinderen waarvan 300 met albinisme en verder dove of slechtziende kinderen.

Nu ik deze blog wil schrijven weet ik niet eens waar ik moet beginnen….zoveel indrukken opgedaan…

Laat ik beginnen bij het moment dat we aankwamen in kamp Buhangija. Het grote hek, mij heel bekend vanuit de reportage van Koen de Regt waarin Faustine door zijn vader werd achtergelaten, is het eerste wat wij zien..Eerder vandaag hebben wij afgesproken op het vliegveld van Mwanza met Koen de Regt die voor een tweede reportage met ons mee gaat naar het kamp, ook om te (laten) zien hoe het met Faustine gaat. In de ruim twee uur durende rit van Mwanza naar Shinyanga praten we over het kamp en hoe er hier in Tanzania met albinisme wordt omgegaan.

Er gaan tevens ook twee jonge Deense meiden (Soffie en Hanna) mee van de engelse stichting “Standing Voice” alsmede een medewerker van deze stichting die zelf ook albinisme heeft (Tuju).

Aangekomen bij het kamp maken we kennis met de leidinggevende, Peter Ajali. Een aardige man die blij is dat we er zijn. Na het inschrijven in het logboek van registratie gaan we naar de kinderen binnen het bekende hek.

Als we binnen lopen komen er al meteen een hoop kindjes op ons af. Ze willen allemaal contact, aanraking en het liefst opgetild. Sommige kinderen willen er in eerste instantie nog niet veel van weten en blijven op afstand.

We begroeten de kinderen en spelen een poosje met hen. Ondertussen is Koen de Regt druk aan het filmen en we bekijken samen het kamp. Hij filmt Faustine en stelt hem vragen over hoe hij het nu heeft. Op het moment dat ik de antwoorden hoor word het me even teveel. De antwoorden zijn ondenkbaar…

Ze slapen met 4 a 5 kinderen in 1 bedje dat nog kleiner is dan een eenpersoonsbed. Matrassen zijn aangevreten en stuk en er hangen wel een soort van klamboe’s, maar nooit passend over de stapelbedjes. De ruimte waarin de bedden staan zijn een soort veestallen en zo ruikt het er ook. De sterke lucht van urine overheerst. Bij de bedjes staan een ijzeren koffers met sloten waar ze schone kleding in bewaren.

Na het interview is het etenstijd. Er staat een grote plastic ton waarin een soort rijst (Ugali) zit en een bak met bonen. Dit is wat de kinderen eten. Dag in dag uit. Voedingswaarde nul! De kinderen krijgen een schaal waar het op gegooid word zoals je wel eens in de film ziet in een gevangenis.

Vervolgens zitten ze op de grond in het zand te eten met 4 of 5 kindjes aan 1 schaal. Er is totaal geen leiding die in de gate houd of er wel door iedereen gegeten wordt. De kleinste kindjes mogen gelukkig wel apart in een ruimte eten, maar voor allebei geldt: De zwakste kinderen worden door de sterkste overruled.

Na het eten is het tijd om onze spullen uit te delen. We verzamelen alle kinderen met albinisme (KMA) in een ruimte. Je kunt je niet voorstellen hoe warm het hier is. Alle kinderen zitten op de grond. Wij hebben zonnehoedjes, zonnebrillen, kleurboeken, potloden en zonnecreme om uit te delen. We beginnen met de zonnehoedjes voor de allerkleinste.

Al gauw merk je dat de kinderen bang zijn dat zij niks krijgen. Helaas hadden we vooral hele kleine hoedjes mee dus was het lastig iedereen te voorzien. Maar uiteindelijk gelukt. We hebben ze ook allemaal een zonnebril gegeven. Maar hoe langer het duurde voor ze wat kregen hoe wilder ze werden. Je kunt zien dat ze niet veel krijgen. We laten ook en tas Vision zonnecreme achter.

De kinderen die geen albinisme hebben zijn teleurgesteld dat wij voor hen niks hebben, dat is duidelijk. Sommige kinderen zijn echt boos. Ik vertel de leiding dat we nu speciaal voor de KMA hier zijn en een volgende keer zullen we ook voor hen wat mee brengen. Ik besluit een tube zonnecreme te pakken en kinderen te gaan insmeren. Het is niet voor te stellen wat voor een huidwonden sommige kinderen hebben. Er is een jongetje die niet bij me weg te slaan is. Hij wil het liefst dat ik hem de hele tijd optil en aandacht geef. Dat is wat de kinderen hier missen… Liefde en aandacht.. Maar vooral ook liefdevol aangeraakt worden.

Ik smeer veel kleine KMA in en als de tube op is besluiten we met zijn allen dat het weer tijd is om te gaan. John die aan het voetballen was met de groter jongens word geroepen en we gaan samen met Koen, Hanne, Soffie en Tuju richting een eetgelegenheid.

Tijdens het eten bespreken wij onze bevindingen en indrukken van de dag.

We hadden ook afgesproken met Sister Helena, een leidinggevende van een school in Lamadi. Zij zou deze dag ook aanwezig zijn, samen met 4 van haar kinderen. Ze zou zonnecreme (gedoneerd door de stichting Afrikaanse Albino’s) ophalen vanuit een depot in Mwanza. Helaas was ze er niet bij deze dag, maar we worden na het eten gebeld dat ze aangekomen is en we laten haar door de chauffeur van Koen ophalen bij de bushalte en naar Buhangija brengen.

We nemen afscheid van de Deense meisjes, Tuju en Koen. Zij gaan terug naar Mwanza en wij gaan terug naar het kamp. We regelen dat we bij het hotel waar we gegeten hebben kunnen overnachten en we vertrekken weer naar Buhangija.

Bij aankomst zien we Sister Helena en ze is zichtbaar aangedaan. Ze is druk in gesprek met de leiding van het kamp. We verstaan het niet, maar je kunt zien dat het geen aardig gesprek is. We knuffelen nog wat met de kinderen die allemaal aan ons trekken en daarna vertrekken we weer naar het hotel samen met St. Helena en de 4 kinderen.

Bij het hotel gaan zij eten en wij nemen een drankje. Het valt ons op hoe schoon en verzorgd haar kinderen zijn in verhouding met de kinderen in Buhangija. De huid van de kinderen daar is totaal geen gewone huid meer. Het heeft meer weg van een olifantenhuid. Hard en leerachtig voelt het aan. Ze zijn erg vies en hebben overal wonden. De kinderen van St. Helena hebben helemaal geen wonden en zijn schoon.

Sister Helena verteld ons dat ze de volgende dag naar Buhangija gaat om de kinderen daar te verzorgen. Ze wil de oudere kinderen leren dat ze de jongere kinderen moeten wassen. Ze is boos over de manier waarop de kinderen daar behandeld worden. Het is niet nodig dat er zo met ze omgegaan wordt.

Na het drankje gaan we slapen, het is een lange zware dag geweest.

De volgende morgen zitten we al om 8 uur weer aan het ontbijt. Sister Helena is net al naar het kamp vertrokken omdat ze een dagritueel wil meemaken vanaf het ontbijt tot aan de avond. Na het eten gaan ook wij die kant op.

Aangekomen bij het kamp zien we dat er maar een aantal kinderen zijn die de spullen die we gister uitgedeeld hebben dragen. Faustine heeft trouw zijn pet en bril op. Ik heb erbij gezegd dat hij deze speciaal van mijn zoontje heeft gekregen omdat hij de gene is geweest die me heeft aangezet tot het oprichten van de stichting.

De dag ervoor had ik al van een aantal mensen gehoord dat het kamp niet transparant is. Gedoneerde Spullen verdwijnen en geld wordt niet voor de kinderen gebruikt. Ik ben dan ook zeer verbaasd dat ik zo weinig van de spullen terug zie. Ik vraag Lois, de vrouw van Peter Ajali, waar de spullen zijn en zij zegt dat de kinderen het in de slaapzalen hebben neergelegd.

We zien dat Sister Helena bezig is de kinderen te wassen op de wasplaats. En met wasplaats bedoel ik een een vieze betonnen vloer met geulen erdoor waar uitwerpselen liggen. Een rij wasbakken met vies water erin, kranen wat een minimaal straaltje water uit komt, als ze het al doen. 4 Zogenaamde douches waar een paar druppels uit komen. De kindjes worden gewassen in  een plastic teiltje met zeep die vol zit met steentjes. Moet je voorstellen, een kapotte huid en dan scrubben met vies water….Ook is bij de wasplaats geen schaduw en staan de kleintjes in de volle zon.

Desiree en ik besluiten om te gaan helpen en de kindjes daarna meteen in te smeren. We vragen naar de zonnecreme, maar die is nergens te vinden. We krijgen van de leiding een flacon andere zonnecreme en een paar plastic handschoenen waarmee we het moeten doen. Ik heb moeite om de handschoenen te gebruiken. De kinderen worden hier echt behandeld zoals vee bij ons, en ik voel dat als ik handschoenen gebruik ik ze het gevoel geef alsof ze niks zijn….Ik besluit toch het tijdens het insmeren wel te doen maar het voelt niet goed.

Tot onze verbazing zien wij ineens Koen de Regt weer binnenkomen met zijn camera. Hij blijkt ook de verhalen gehoord te hebben over de corruptie en doorverkoop van gedoneerde spullen en besluit hierover meer te willen weten. Hij wil ook de andere kant, het échte verhaal aan de mensen laten zien.

Als Desiree en ik weer terug gaan naar de ruimte waar de kindjes “spelen” zien we dat Sister Helena bezig is met een soort jodium de wonden bij de kinderen aan te stippen.

Ze verteld me dat de twee kleintjes die op de grond zitten, hoogstens twee jaar, ziek zijn. Ze zouden nagekeken moeten worden door een arts. Maar er is geen geld voor, de leiding pakt dit niet op. Ik heb de dag ervoor al een jongetje van de grond gepakt die als een zombie in het vuil zat (later bekend als Peter).

Ik vraag wat de kosten zijn en bied aan dat we de allerkleinste die er ziek uit zien na laten kijken bij de dokter. In totaal komen we uit op 7 kindjes onder de 3 jaar die we meenemen. 1 meisje heeft al hoge koorts..

We huren een taxibusje waarin de kinderen vervoerd worden. Wij gaan met onze eigen chauffeur er achter aan.

Bij de dokter wordt er van elk kindje bloed afgenomen wat microscopisch wordt nagekeken. De dokter geeft aan dat de kinderen zwaar ondervoed en uitgedroogd zijn dus ze moeten eerst eten en drinken. We halen in het dorpje wat eten en flesjes water. De kinderen eten ondanks ze zo ziek en zwak zijn toch allemaal goed. Omdat we moeten wachten op de uitslag van het bloedonderzoek gaan we zelf ook wat eten en als we terugkomen liggen de kindjes te slapen.

De uitslag van het bloedonderzoek was niet goed. 6 van de 7 kindjes hebben malaria, blaasontsteking en nog iets maar wat was niet helemaal duidelijk. 1 kindje was gelukkig niet ziek. Peter, een jongetje van hoogstens anderhalf jaar, was zo ziek dat hij opgenomen diende te worden in het ziekenhuis. Een ander meisje moest de volgende dag terug om verder onderzocht te worden.

Nadat we de medicijnen hebben gehaald voor de kinderen die inmiddels teruggebracht zijn naar het kamp gaan Desiree en John terug naar het hotel om de overnachting te regelen. Ik ga samen met Sister Helena, een kampleiding en een vrouw van het kamp naar het ziekenhuis met kleine Peter.

Inmiddels waren er vrouwen van de gemeenschap van de leiding die gekookt voedsel gebracht hadden naar de kleintjes en waren ze dit aan het voeren.

Ondertussen zit ik nog steeds met de doodzieke kleine jongen in mijn armen.

Na een rit van ongeveer een half uurtje kwam  en we aan in “het Ziekenhuis”, een zeer bouwvallig gebouw met openingen aan alle kanten. Tocht en oude banken, alsof je jaren terug bent gegaan in de tijd. Na zeker twee uur wachten worden we eindelijk geholpen door de dokter, een vrouw die weinig emotie toont of uberhaupt praat. Ze schrijft en schrijft, formulier na formulier, en alles op een langzaam tempo. Ondertussen zit ik nog steeds met de doodzieke kleine jongen in mijn armen.

Eindelijk mag hij naar de ziekenzaal. We gaan een lang overdekt pad over en komen in een zaal met een aantal bedden. Vies en oud. De meeste bedden zijn bezet door moeders met hun kind. Peter word op een tafel gelegd en ze gaan hem infuus aanbrengen. Wij besluiten weg te gaan omdat het inmiddels al na middernacht is. 5 uur zeker heeft het geduurd vanaf binnenkomst tot weggaan. We nemen afscheid van Peter en de vrouw van het kamp blijft bij hem. Dat is een hele geruststelling! Ik dacht dat we het kleine mannetje alleen achter zouden moeten laten. Wat moet er door dat hoofdje zijn gegaan…

We zetten Sr. Helena af  bij het adres waar ze overnacht, waar al eerder haar 4 kinderen naartoe zijn gebracht. Dan zetten we de man af bij Kamp Buhangija en gaan wij naar het hotel.

Ik heb afgesproken de volgende morgen weer om 7 uur op het kamp te zijn om samen met de man naar een lokale markt te gaan en voedsel te halen voor de zieke kindjes en de laatste medicijnen voor Peter.

Op het kamp zie ik een van de kinderen weer op de grond zitten en als ik hem oppak voel ik dat zijn broek nat is. Ik breng hem naar de wasplaats en zeg dat ze hem moeten wassen en verschonen. Dat doen ze meteen. Ik zie ook een jongetje met een wond op zijn hoofd die is gaan zweren. De vliegen zitten er steeds in…Ik neem hem mee naar de kraan, maak met mijn eigen spullen de wond schoon en plak er een pleister op.

De man en ik gaan op pad. We halen verschillende soorten granen en noten voor door de pap, boter en een grote thermosfles. Hierin kan hij voedsel maken wat meegenomen wordt naar Peter.

Omdat we deze dag nog terug willen naar Mwanza moeten we opschieten. Helaas zijn de apotheken nog niet open en gaan pas in de middag open op zondag. Ik besluit terug te gaan naar het hotel en de man geld te geven voor de medicijnen en vervoer naar het ziekenhuis. Ik hoop dat hij het daar ook voor gebruikt! Met mijn gevoel zou ik het liefst hier blijven en meegaan naar het ziekenhuis om Peter nog te zien, maar mijn verstand zegt dat het geen meerwaarde heeft…

We checken uit en gaan op weg naar Mwanza, een rit van zeker 2,5 uur.

Op het vliegveld is het boeken van een ticket erg lastig en na veel geregel lukt het ons voor de avondvlucht te boeken.

We moeten nog een paar uur wachten op de vlucht en gaan wat eten in een bijgelegen bistro.

Gebakken aardappelen met ei. Alweer. Maar de hygiëne hier is niet voor te stellen. De smaakpolitie zou zeggen: In staat van ontbinding! Na het eten zien we dat ze de borden afwassen in een vies teiltje met water dat achter een tafeltje op de grond staat. Vervolgens gaan ze de vloer dweilen met ditzelfde water waarna ze de borden van een andere tafel hier weer in afwast….We waren blij dat we al gegeten hadden voordat we dat gezien hebben.

Na inchecken gaat alles wat sneller. De vlucht is prima en we hebben via Harm van het Leger des Heils een taxi kunnen regelen die ons oppikt. We zijn blij weer in de schone en verzorgde huisjes te mogen slapen.

Contact



Steun ons de kinderen te helpen!

U kunt doneren door een bedrag over te maken op bankrekeningnummer NL46 INGB 0008 3354 69 t.n.v. Stichting Inside The Same of direct via onderstaande knop.

Doneer hier

 

Blijf op de hoogte van ons laatste nieuws

Copyright © 2018 Inside The Same

English    Dutch    Swahili