UTSS en St. Anne Marie Academy.

Die middag willen we onszelf nog nuttig maken en vragen na waar we nog meer naartoe kunnen gaan. Er word ons verteld dat we in Dar Es Salaam stad naar de stichting Under The Same Sun kunnen gaan. Het is ons niet helemaal duidelijk wat daar precies is, maar we besluiten er toch maar naartoe te gaan. Volgens de meneer die ons dit verteld kun je daar gewoon heen. Wij dachten dan ook bij een school uit te komen…Na anderhalf uur in de taxi te hebben gezeten kwamen we in een achterafstraatje bij een groot omheind gebouw.

Aan de poort was een bewaker waar we ons meldde. Hij zei dat je alleen op afspraak binnen mocht komen maar ging toch even voor ons bellen. Een half uur en een hoop gepraat later mochten we toch naar binnen. Bij binnenkomst moesten we ons inschrijven in een gastenboek en werden we met een metaaldetector nagelopen. We kregen een pasje en mochten mee.

We kwamen binnen in een grote hal waar we ons nogmaals in moesten schrijven. Het bleek hier om het hoofdkantoor van Under The Same Sun (UTSS) te gaan. We gingen een aantal trappen op en daar werden we ontvangen door Kondo, een oudere man met albinisme. Hij en de man die ons opgehaald had bij de poort vertellen ons over de stichting en wat zij doen. Na een tijdje kwam Vicky Ntetema erbij. Zij is een van de leidinggevende bij UTSS.

We hebben met zijn allen een lang gesprek en wisselen hierin veel informatie uit. Vicky verteld ons dat ze undercover is geweest voor BBC en zich heeft voorgedaan als een succesvol zakenvrouw opzoek naar Albinopoeder. Ze heeft hiervan een dvd die we mee krijgen.

Na het gesprek spreken we af dat we de volgende dag met een van de medewerkers van UTSS naar een school gemengde school gaan om te kijken hoe het daar gaat. We laten een koffer achter met spullen die we meegenomen hebben zoals petten, zonnebrillen en hand-outs.

We gaan op de terugweg nog iets eten bij de kustlijn en bespreken wat we net gehoord hebben. Het was voor ons hele aparte ervaring…De avond ervoor hebben we allerlei doelstellingen besproken en wat voor ons het meest passend zou zijn. In het gesprek met UTSS kwam naar voor dat zij 90% van deze ideeën ook uitvoeren. Dat raakte ons wel op een positieve manier.

Na een lange reis terug vanwege files horen we dat de opnames die gemaakt zijn in Buhangija School die avond in het nieuws worden uitgezonden. Gelukkig had Harm inmiddels een internetverbinding voor ons geregeld en konden we het zien. Harm kwam zelf ook nog even kijken.
Erg gek om jezelf zo terug te zien op beeld. Met de uitzending waren we erg tevreden alleen vonden we het jammer dat het nu leek alsof het overal zo is terwijl we net het tegenovergestelde gezien hebben hier in Dar Es Salaam. Het verschil tussen een school die gesubsidieerd wordt door de overheid en een goede school als Matumaini is enorm!

Na de uitzending bespreken we met elkaar wat de mogelijkheden zijn voor ons als stichting en komen we steeds weer op dezelfde doelstellingen terug. De kinderen in de arme opvangkampen moeten worden geholpen. Het liefst willen we alle kinderen met albinisme dezelfde kansen willen geven als ieder ander.

Dag 3, woensdag

Na het ontbijt bellen we een taxi die samen met ons naar UTSS gaat om Adam op te halen. Adam is een jonge man van 28 met albinisme die als IT specialist werkt voor UTSS. Hij gaat vandaag met ons naar een gemengde school, St. Anne Marie Academy. Deze school is een primary en secondary school waar kinderen met albinisme samen op school zitten met kinderen zonder albinisme. Dit is zeer goed voor de bewustwording. Op deze manier leert deze generatie dat de vooroordelen die er zijn niet kloppen. Kinderen met albinisme zijn net zo slim en niet anders dan zij.

Als we Adam hebben opgehaald, verteld hij zijn levensverhaal in taxi. En alhoewel zijn verhaal minder schrijnend is dan de kinderen uit opvangkampen heeft ook hij het moeilijk gehad. Hij heeft het geluk gehad een goede opleiding te kunnen volgen waardoor hij nu IT specialist is.

Eenmaal aangekomen bij St. Anne Marie Academy worden we vriendelijk ontvangen door de directrice. Als ze even met Adam gepraat heeft gaat ze weg en na een tijdje worden we opgehaald en geleid naar een kantoor waar een leraar zit. In de gang zien we borden hangen waarop staat dat er alleen Engels gesproken wordt.

We stellen ons voor aan de leraar, Paul Eugene, en hij vraagt ons wat we precies willen. We vertellen hem de rede van ons bezoek en hij stelt voor om er een aantal studenten bij te roepen om te praten over hoe het hier op school gaat en over hun leven.

Als na een paar minuten een verlegen studente binnen komt lopen, stellen wij ons voor. Ze lijkt het niet echt leuk te vinden en moet bijna huilen. Gelukkig komen er al snel een aantal medestudenten binnen die de aandacht van haar afhalen waardoor ze zich meer op haar gemak voelt. Als we hebben uitgelegd wie we zijn en wat we komen doen is het ijs gebroken.

De studenten en de leraar vertellen over het leven met albinisme in Tanzania en hoe het voor deze studenten is. De studenten waar we mee praten geven aan dat ze erg tevreden zijn op deze school. Als we ze vragen wat ze later voor beroep willen doen, krijgen we als antwoorden; Dokter, journalist, leraar e.d. Heel fijn om te horen hoe ambitieus de studenten zijn en dat het voor hen mogelijk is (wat eigenlijk altijd zo hoort te zijn)!

We bedanken de studenten en de leraar en gaan weer weg. Als we terug lopen naar de taxi zien we de kinderen die netjes in schooluniformen op het ruime en schone schoolterrein staan. Ze lachen en maken plezier, heel fijn om te zien.

We brengen Adam terug en rijden, na een korte pauze bij de kust om te eten, weer terug naar onze huisjes.

Die avond bespreken we bij onze huisjes de reis. Een reis vol indrukken en nieuwe dingen, een reis met veel pijn maar ook met veel liefde, een reis waarin we veel nieuwe mensen hebben leren kennen en veel kennis hebben opgedaan en zeker een reis die ons gemotiveerd heeft door te gaan!

Désirée gaat dondermorgen al vroeg weg en John en ik blijven tot donderdagavond en vertrekken dan ook weer richting Nederland. We spreken af de volgende ochtend samen te ontbijten.

 

Dag 4, Donderdag

Na het ontbijt nemen we afscheid van Désirée. John gaat buiten de poorten van Het Leger Des Heils nog wat handouts uitdelen en ik ga de administratie bijwerken. Die middag zijn we uitgenodigd om bij Harm en Ann-Christell Slomp voor een kopje koffie. Erg gezellig en gastvrije mensen. We bespreken ons verblijf ook met hen en wat wij als stichting misschien kunnen betekenen voor Het Leger Des Heils in Tanzania.

Na de koffie gaan we nog wat eten en onze koffers pakken…De reis zit erop…Kort maar zeer krachtig!