Kind

Shinyanga - Buhangija 2017

Gabriëlle en ik vertrekken 14 juni voor 3 dagen naar Shinyanga. Wij gaan daar naar Buhangija toe. Désirée blijft met John in Lamadi bij Sister Helena helpen. Wij zijn erg benieuwd hoe het er nu zal zijn. We zijn op het ergste voorbereid. Vorig jaar zaten er meer dan 400 kinderen in het opvangkamp en waren de omstandigheden slecht.

Onze taxi chauffeur zegt dat het 2,5 uur rijden is maar uiteindelijk doen we er wel 5 uur over om er te komen. Iets langer dan gedacht, maar inmiddels raken we er aan gewend dat niks gaat zoals je had bedacht.

This is Africa… Na een lange rit komen we dan eindelijk aan bij ons hotel. We zetten onze spullen in de kamer en besluiten meteen even naar Buhangija te gaan. Er wordt een taxi voor ons geregeld die ons er even naar toe brengt. Daar aangekomen willen ze ons niet binnen laten.

Er zit “beveiliging” bij het hek. Terwijl we met ze proberen te praten blijven hun gewoon een spelletje doorspelen. De directeur is niet aanwezig en we moeten eerst toestemming krijgen. Erg vervelend aangezien ze wisten dat we zouden komen. Uiteindelijk mogen we wel eventjes naar binnen, maar we mogen geen foto’s maken en alleen even gedag zeggen. We blijven maar kort, omdat we nu niet veel kunnen doen. Morgen een nieuwe poging…

De volgende ochtend gaan we terug naar Buhangija. Voor de zekerheid contacten we eerst even of de directeur nu wel aanwezig is. Hij is er en nu kunnen we zonder problemen naar binnen. De directeur, Seleman Kipanya, wil eerst even met ons praten.

Het blijkt dat er veel veranderd is sinds hij het heeft overgenomen, in positieve zin. Het aantal kinderen is verminderd naar 200. Het ziet er veel schoner uit en de kinderen zien er goed uit. Het blijkt dat er een groot aantal nog naar een sportevenement is waardoor het nu heel rustig is. Wat een verschil met vorig jaar. De kinderen zijn nu ook allemaal rustig, zoeken weinig contact en houden afstand.

Nadat we in een boek hebben getekend voor de kleding en zonnebrand die we hebben meegenomen mogen we het gaan uitdelen. Dit gebeurd wel onder leiding van de directeur en de vrouwen die daar meehelpen. De kinderen moeten allemaal netjes in rijen gaan zitten en netjes wachten tot ze wat krijgen. Ze vinden de kleding heel leuk. Er staan verschillende Nederlandse teksten op en ze gaan allemaal bij elkaar proberen te lezen wat er op staat. We delen daarna de zonnebrand uit en ze smeren zichzelf er allemaal mee in. We bekijken daarna het terrein en de slaapruimtes.

Het ziet er netjes uit. Wij hebben klamboes meegenomen die we hier gaan ophangen. Het personeel en de oudere meisjes helpen ons mee waardoor dat snel gaat. We zitten er achter aan om Meshak over te laten plaatsen naar Sister Helena. Helaas is het nog niet gelukt terwijl wij er waren, er moet eerst familie worden gevonden om te vertellen dat hij ergens anders gaat wonen. Sister Helena gaat hier zelf achteraan.

De dag erna vertrekken we weer terug naar Lamadi. Vlak voor onze driver ons komt ophalen worden we nog even opgeschrikt door de politie. Ze willen ons arresteren omdat ons visum niet goed is. Wij krijgen het even benauwd, maar komen er gelukkig goed vanaf en hoeven uiteindelijk niet mee. We zijn dan ook extra blij als we Josiah weer zien en terug kunnen naar Désirée en John!


Lamadi - Sister Helena 2017

8 juni 2017

Vanaf Dar es Salaam zijn we naar Mwanza gevlogen. Daar worden we opgehaald door een chauffeur die ons naar het Tilapia Hotel brengt. Daar hebben we afgesproken met Karene, Lauren en Matthew die zich inzetten voor de Zero Zero Foundation. Met hun reizen we verder naar Lamadi, naar Sister Helena. De aankomst is mooi, maar ook emotioneel. De kinderen staan allemaal te dansen en te zingen en zijn blij om ons te zien. Ze willen meteen allemaal onze aandacht, knuffelen en bij je zijn.

We worden meteen daarna door Sister Helena meegenomen naar een afspraak met commissaris Anthony Mtaka. Hij zorgt voor beveiliging en elektriciteit bij de opvang en doneert rijst voor de kinderen. Hij is dankbaar voor wat wij doen en neemt ons mee uit eten.

9 juni 2017

Deze morgen gaan we de gedoneerde spullen uitdelen bij Sister Helena. We hebben zonnebrand, speelgoed, pap, tandenborstels, tandpasta, aloë vera en knuffels meegenomen. De kinderen zitten allemaal op de grond en wij delen het aan ze uit. Ze zijn heel blij en gaan er meteen mee spelen. Vooral de knuffels vinden ze erg leuk, ze verzorgen ze als hun eigen kinderen en hebben fantasie spel ermee. Via Franco Testa is er vandaag een oogarts die van alle kinderen de ogen komt meten.

10 juni 2017

We smeren alle kinderen dagelijks in met zonnebrand, spelen en knuffelen met ze. Je merkt echt dat ze die aandacht en liefde missen. Ze komen dat zelf bij je opzoeken. Ze komen bij je staan en zeggen dat ze je baby willen zijn. Optillen, knuffelen en op schoot zitten vinden vooral de kleinste erg fijn en maken onderling ruzie om je aandacht. De grotere kinderen vinden het leuk om met je te spelen en praten, maar hebben minder de behoefte aan lichamelijk contact. Vorig jaar is er een mooi bedrag opgehaald met de sponsorfietstocht waarmee nu door Italianen sanitair gebouwd kan worden bij Sister Helena, het hoofddoel van deze reis. Elke dag kunnen wij nu contact met hun onderhouden en kijken hoe de bouw zich vordert.

11 juni 2017

We maken van alle kinderen foto’s en maken een dossier van hun verleden en hoe het nu met ze gaat. Zo kunnen we de ontwikkelingen gaan bijhouden. Karene gaat later dit jaar verhuizen naar Tanzania en zal dan vaker naar Sister Helena gaan, zij kan ons dan ook updates geven over de kinderen. Sister Helena verteld ons de verhalen over wat de kinderen hebben meegemaakt. Het is echt afschuwelijk wat voor trauma’s deze kinderen hebben opgelopen in hun nog jonge leventje en toch spelen ze met een lach op hun gezicht, wat zijn ze sterk! Elke week zal er op de Facebook pagina van Inside The Same een portret van een van de kinderen bij Sister Helena online komen.

12 juni 2017

Vandaag gaan we met Salvator en Maurizio naar Bunda. Daar zijn ze aan een groot bouwproject aan het werken. Als het klaar is kunnen wij misschien ook kinderen hier naar toe over laten plaatsen. We krijgen een rondleiding over het terrein. Het ziet er goed uit en het is op een mooie rustige plek. Daarna gaan we het centrum in om klamboes te gaan kopen voor bij Sister Helena en Buhangija waar we ook heen gaan. ‘S middags zijn we terug en gaan de kinderen voor ons dansen, zingen en muziek maken. Het is super leuk en ze kunnen uren doorgaan, zo fijn om te zien dat ze zo’n lol kunnen hebben. Ze gaan er helemaal in op en laten zien wat ze kunnen.

13 juni 2017

International Albinism Awareness Day! Groot feest vandaag. We komen al vroeg naar sister Helena om alle kinderen klaar te maken voor het grote feest. De meisjes krijgen mooie jurken, haarbandjes, kroontjes en een sjerp om. De jongens nette broeken en witte shirts die wij hebben meegenomen. Ook krijgen ze de mooiste schoenen aan. Na een paar uur (natuurlijk veel later dan gepland) is iedereen er klaar voor en vertrekken we. We lopen een heel eind naar het startpunt van het feest. Daar moeten we ons in rijen opstellen. De muziek begint en al dansend en zingend lopen we met honderden mensen over straat naar de plek waar het feest is. De kleinste kinderen zitten op de motor en zien er uit als prinsesjes. Wat een feest! We krijgen een mooie plek om te zitten en dan gaan de kinderen van Sister Helena optreden. John heeft met ze geoefend en helpt nu ook mee. Daarna gaan er anderen optreden en worden er allerlei toespraken gehouden. Het feest gaat nog tot ‘s avonds laat door…

 “God created our skin tones with beautiful variety, but all of our souls are the same colour”

14 t/m 16 juni 2017

Deze dagen gaan Gabriëlle en Livia naar Shinyanga toe om naar Buhangija te gaan, hierover zal mee te lezen zijn in het volgende reisverslag. John en Désirée blijven in Lamadi en helpen mee bij Sister Helena.

17 juni 2017

Vandaag is de laatste hele dag dat we bij Sister Helena zullen zijn. Ze vertelt dat er vandaag kinderen worden opgehaald om naar huis te gaan voor vakantie. Ze worden allemaal gewassen, ingesmeerd en krijgen hun mooiste kleren aan.

Daarna moeten ze binnen blijven zodat ze niet vies worden. Als de ouders er zijn worden ze eerst apart genomen om te praten met Sister Helena. Later mogen de kinderen op een kleed erbij komen zitten. Er wordt in het Swahili gesproken, wij volgen niet wat er allemaal gezegd wordt en ineens gaat het ene kind na het andere huilen.

Wij troosten ze, maar weten niet waarom ze moeten huilen. Even later horen we dat de ouders een klein bedrag moeten betalen om hun kind mee te nemen, dit wisten ze vooraf, maar sommigen hebben dit niet meegenomen en kunnen hun kind niet meenemen. Het is hartverscheurend om al die kinderen zo verdrietig te zien. Sommigen blijven uren huilen en zijn zo intens verdrietig. De rest van de dag blijft er een nare sfeer hangen. Ze moeten hun mooie kleren weer uittrekken.

Ze krijgen een snoepje en onderling proberen ze elkaar weer op te peppen. Zo zielig om dit te moeten zien. We hebben het er zelf heel moeilijk mee. Een paar kinderen mogen wel met hun ouders mee en die zijn gelukkig wel heel blij. Voor ons een heftige dag.

18 juni 2017

Vanmorgen gaan we afscheid nemen bij Sister Helena. We maken nog wat laatste foto’s en video’s en knuffelen met iedereen. We zijn blij dat we hebben kunnen zien dat het goed gaat met de kinderen en we ze aandacht en liefde hebben kunnen geven. We hebben veel tijd gestoken in de doelen die we hadden en hebben veel kunnen doen in deze 2 weken. Nu is het weer tijd om naar huis te gaan…

“Life isn’t about getting and having, it’s about giving and being!”


Dar es Salaam 2017

Dinsdag 6 juni was het dan zover, na een jaar van voorbereidingen vertrokken wij naar Tanzania. Met KLM vliegen we naar Dar es Salaam. Extra leuk is dat op onze vlucht al stewardessen aanwezig zijn van de Wings of Support (voor meer informatie over Wings Of Support klikt u hier) waar we samen een project mee hebben lopen bij The Salvation Army. Tijdens de vlucht kunnen we al even met elkaar praten en we spreken af om elkaar de volgende dag te zien. We worden ‘s Avonds opgehaald op het vliegveld door onze vaste taxichauffeur en worden naar The Salvation Army gebracht waar we overnachten.

De volgende ochtend zien we Harm en Ann-Christell. De meiden van de Wings of Support (WOS) komen naar ons toe en Ann-Christell neemt ons dan mee naar Mbgala Girl Home. Dat is een opvanghuis voor meisjes vanaf 7 jaar die uit de mensenhandel gered zijn. Joyce verblijft hier meestal in de vakanties als de meisjes naar huis zijn. We krijgen een rondleiding en Ann-Christell verteld hoe het traject hier in zijn werk gaat. Erg heftig te horen hoe deze kinderen in de mensenhandel terecht zijn gekomen en hoe ze als slaaf gebruikt werden.

Weer terug bij The Salvation Army lunchen we met elkaar en gaan dan Matumaini School bekijken. Helaas is het vakantie en kunnen we de kinderen nu niet zien. In samenwerking met de WOS hebben we voor een mooi bedrag visuele hulpmiddelen kunnen aanschaffen voor de Matumaini School. Deze overhandigen we aan Thomas en Stivina. Hier zullen de kinderen heel veel profijt van hebben in hun leerproces, en zeker zeer blij mee zijn!

We hebben een bespreking over Joyce en Faustine met Thomas en Stivina. We vragen hoe het met ze gaat en of alles goed verloopt. Joyce doet het uitstekend! Ze is zeer leergierig en doet erg haar best. Faustine heeft wat meer moeite met leren, maar ze zien wel dat het steeds iets beter gaat. Ze verwachten dat hij in de toekomst beter zal gaan presteren. Faustine heeft een broertje met albinisme, die ook graag naar Matumaini School wil komen. We kunnen een mooie deal sluiten. De vader van Faustine moet hier nog wel voor langskomen en formulieren invullen.

Die nacht vertrekken we naar Mwanza. We verblijven de rest van onze reis in Lamadi, waar we Sister Helena gaan helpen. Hierover is meer te lezen in het blog wat volgende week online komt! Onze laatste 2 nachten verblijven we weer bij The Salvation Army.

De laatste dag gaan we op pad om nieuwe pannen voor The Salvation Army te kopen. We vinden mooie grote pannen en overhandigen die aan Thomas en Stivina. ’s Avonds hebben we afgesproken met Jonathan van de Josephat Torner Foundation waar we vorig jaar mee hebben samengewerkt. We overhandigen hem zonnebrand en praten over de doelen van zijn stichting en wat we in de toekomst voor elkaar kunnen betekenen.

In de volgende blogs kunt u lezen hoe het in Lamadi en Shinyanga was en wat wij daar gedaan hebben! 


Kinderen Albinisme Afrika

Tanzania 2017

Onze reis naar Tanzania voor 2017 is geboekt!

6 juni vertrekken wij (Gabrielle, Désirée, John en Livia) naar Tanzania voor 2 weken.

We gaan deze reis naar Salvation Army, kamp Buhangija en Lamadi. Bij het Leger des Heils gaan we Harm en Ann-Christell weer opnieuw zien en gaan we op de Matumaini School kijken hoe het inmiddels gaat met Faustine en Joyce. In Buhangija gaan we klamboes ophangen, spullen brengen en de kinderen observeren. In Lamadi gaat er sanitair gebouwd worden en worden er andere klusjes gedaan.

We gaan op alle plekken zoveel mogelijk kinderen helpen en ze liefde en steun geven. Het wordt vast weer een onvergetelijke reis, wij kijken er al naar uit om te mogen gaan!

Wilt u ook een steentje bijdragen? 
Wij zamelen petjes, zonnecrème, pleisters, jodium, crèmes tegen brandwonden, zonnebrillen en verschillende soorten pap in om mee te nemen naar Tanzania. Heeft u iets om aan ons mee te geven? Stuur dan een mailtje naar info@insidethesame.com.

 


Laatste reisverslag

UTSS en St. Anne Marie Academy.

Die middag willen we onszelf nog nuttig maken en vragen na waar we nog meer naartoe kunnen gaan. Er word ons verteld dat we in Dar Es Salaam stad naar de stichting Under The Same Sun kunnen gaan. Het is ons niet helemaal duidelijk wat daar precies is, maar we besluiten er toch maar naartoe te gaan. Volgens de meneer die ons dit verteld kun je daar gewoon heen. Wij dachten dan ook bij een school uit te komen…Na anderhalf uur in de taxi te hebben gezeten kwamen we in een achterafstraatje bij een groot omheind gebouw.

Aan de poort was een bewaker waar we ons meldde. Hij zei dat je alleen op afspraak binnen mocht komen maar ging toch even voor ons bellen. Een half uur en een hoop gepraat later mochten we toch naar binnen. Bij binnenkomst moesten we ons inschrijven in een gastenboek en werden we met een metaaldetector nagelopen. We kregen een pasje en mochten mee.

We kwamen binnen in een grote hal waar we ons nogmaals in moesten schrijven. Het bleek hier om het hoofdkantoor van Under The Same Sun (UTSS) te gaan. We gingen een aantal trappen op en daar werden we ontvangen door Kondo, een oudere man met albinisme. Hij en de man die ons opgehaald had bij de poort vertellen ons over de stichting en wat zij doen. Na een tijdje kwam Vicky Ntetema erbij. Zij is een van de leidinggevende bij UTSS.

We hebben met zijn allen een lang gesprek en wisselen hierin veel informatie uit. Vicky verteld ons dat ze undercover is geweest voor BBC en zich heeft voorgedaan als een succesvol zakenvrouw opzoek naar Albinopoeder. Ze heeft hiervan een dvd die we mee krijgen.

Na het gesprek spreken we af dat we de volgende dag met een van de medewerkers van UTSS naar een school gemengde school gaan om te kijken hoe het daar gaat. We laten een koffer achter met spullen die we meegenomen hebben zoals petten, zonnebrillen en hand-outs.

We gaan op de terugweg nog iets eten bij de kustlijn en bespreken wat we net gehoord hebben. Het was voor ons hele aparte ervaring…De avond ervoor hebben we allerlei doelstellingen besproken en wat voor ons het meest passend zou zijn. In het gesprek met UTSS kwam naar voor dat zij 90% van deze ideeën ook uitvoeren. Dat raakte ons wel op een positieve manier.

Na een lange reis terug vanwege files horen we dat de opnames die gemaakt zijn in Buhangija School die avond in het nieuws worden uitgezonden. Gelukkig had Harm inmiddels een internetverbinding voor ons geregeld en konden we het zien. Harm kwam zelf ook nog even kijken.
Erg gek om jezelf zo terug te zien op beeld. Met de uitzending waren we erg tevreden alleen vonden we het jammer dat het nu leek alsof het overal zo is terwijl we net het tegenovergestelde gezien hebben hier in Dar Es Salaam. Het verschil tussen een school die gesubsidieerd wordt door de overheid en een goede school als Matumaini is enorm!

Na de uitzending bespreken we met elkaar wat de mogelijkheden zijn voor ons als stichting en komen we steeds weer op dezelfde doelstellingen terug. De kinderen in de arme opvangkampen moeten worden geholpen. Het liefst willen we alle kinderen met albinisme dezelfde kansen willen geven als ieder ander.

Dag 3, woensdag

Na het ontbijt bellen we een taxi die samen met ons naar UTSS gaat om Adam op te halen. Adam is een jonge man van 28 met albinisme die als IT specialist werkt voor UTSS. Hij gaat vandaag met ons naar een gemengde school, St. Anne Marie Academy. Deze school is een primary en secondary school waar kinderen met albinisme samen op school zitten met kinderen zonder albinisme. Dit is zeer goed voor de bewustwording. Op deze manier leert deze generatie dat de vooroordelen die er zijn niet kloppen. Kinderen met albinisme zijn net zo slim en niet anders dan zij.

Als we Adam hebben opgehaald, verteld hij zijn levensverhaal in taxi. En alhoewel zijn verhaal minder schrijnend is dan de kinderen uit opvangkampen heeft ook hij het moeilijk gehad. Hij heeft het geluk gehad een goede opleiding te kunnen volgen waardoor hij nu IT specialist is.

Eenmaal aangekomen bij St. Anne Marie Academy worden we vriendelijk ontvangen door de directrice. Als ze even met Adam gepraat heeft gaat ze weg en na een tijdje worden we opgehaald en geleid naar een kantoor waar een leraar zit. In de gang zien we borden hangen waarop staat dat er alleen Engels gesproken wordt.

We stellen ons voor aan de leraar, Paul Eugene, en hij vraagt ons wat we precies willen. We vertellen hem de rede van ons bezoek en hij stelt voor om er een aantal studenten bij te roepen om te praten over hoe het hier op school gaat en over hun leven.

Als na een paar minuten een verlegen studente binnen komt lopen, stellen wij ons voor. Ze lijkt het niet echt leuk te vinden en moet bijna huilen. Gelukkig komen er al snel een aantal medestudenten binnen die de aandacht van haar afhalen waardoor ze zich meer op haar gemak voelt. Als we hebben uitgelegd wie we zijn en wat we komen doen is het ijs gebroken.

De studenten en de leraar vertellen over het leven met albinisme in Tanzania en hoe het voor deze studenten is. De studenten waar we mee praten geven aan dat ze erg tevreden zijn op deze school. Als we ze vragen wat ze later voor beroep willen doen, krijgen we als antwoorden; Dokter, journalist, leraar e.d. Heel fijn om te horen hoe ambitieus de studenten zijn en dat het voor hen mogelijk is (wat eigenlijk altijd zo hoort te zijn)!

We bedanken de studenten en de leraar en gaan weer weg. Als we terug lopen naar de taxi zien we de kinderen die netjes in schooluniformen op het ruime en schone schoolterrein staan. Ze lachen en maken plezier, heel fijn om te zien.

We brengen Adam terug en rijden, na een korte pauze bij de kust om te eten, weer terug naar onze huisjes.

Die avond bespreken we bij onze huisjes de reis. Een reis vol indrukken en nieuwe dingen, een reis met veel pijn maar ook met veel liefde, een reis waarin we veel nieuwe mensen hebben leren kennen en veel kennis hebben opgedaan en zeker een reis die ons gemotiveerd heeft door te gaan!

Désirée gaat dondermorgen al vroeg weg en John en ik blijven tot donderdagavond en vertrekken dan ook weer richting Nederland. We spreken af de volgende ochtend samen te ontbijten.

 

Dag 4, Donderdag

Na het ontbijt nemen we afscheid van Désirée. John gaat buiten de poorten van Het Leger Des Heils nog wat handouts uitdelen en ik ga de administratie bijwerken. Die middag zijn we uitgenodigd om bij Harm en Ann-Christell Slomp voor een kopje koffie. Erg gezellig en gastvrije mensen. We bespreken ons verblijf ook met hen en wat wij als stichting misschien kunnen betekenen voor Het Leger Des Heils in Tanzania.

Na de koffie gaan we nog wat eten en onze koffers pakken…De reis zit erop…Kort maar zeer krachtig!

 

 


Salvation Army en Matumaini School.

De volgende morgen gaan we eerst ontbijten. Dat is hier goed verzorgd.
Na het ontbijt besluiten we Harm Slomp (een Nederlandse luitenant) op te zoeken.

Na een poosje over dit nette terrein met vriendelijke mensen te lopen komen we Harm tegen. Hij verwelkomt ons en vraagt wat we willen doen. We besluiten een middag naar Dar Es Salaam stad te gaan om daar wat te eten en een aantal souvenirs te kopen. We spreken af eind van de middag een kopje koffie te gaan drinken bij hem.

Tijdens de koffie bespreken we wat Het Leger Des Heils doet in Tanzania en de Matumaini kostschool op het terrein. We spreken af de volgende dag een rondleiding te krijgen op deze school. Helaas is de Ann-Christell, de vrouw van Harm en de verantwoordelijke voor Matumaini School, ziek en daarom niet bij het gesprek.

Na de koffie gaan we bij onze huisjes wat eten en nabespreken wat we tot nu toe gezien en gehoord hebben.

Dag 2, dinsdag.

Als we ontbeten hebben gaan we richting Matumaini School. We worden daar opgewacht door Anna Gibson en Major ChaCha. Zij zullen ons een rondleiding geven. We zien dat er een aantal mensen zitten met kinderen. Anna Verteld ons dat er die dag kinderen worden ingeschreven.

Mutamaini School is een lagere school voor kinderen met een lichamelijke handicap en kinderen met albinisme. Het is de grootste in zijn soort en telt ruim 200 kinderen, ook van buiten Tanzania. Buiten de goede opleiding die de kinderen krijgen biedt Matumaini ook psychische hulp en in hun eigen werkplaats maken ze hulpmiddelen voor de gehandicapte kinderen zoals protheses, rolstoelen en andere loophulpmiddelen.

We beginnen de rondleiding in de laagste klassen en gaan alle klassen langs. In elke klas worden we warm begroet door de kinderen met een mooi versje die ze in koor zingen. De klassen zien er netjes en georganiseerd uit. De kinderen met albinisme zitten vooraan vanwege het slechte zicht.

Hier staan tafels in verschillende hoogtes zodat iedereen aan tafel kan eten.

Halverwege de rondleiding komen we in de eetzaal. Hier staan tafels in verschillende hoogtes zodat iedereen aan tafel kan eten. Ook zijn alle aluminium borden genummerd wat betekend dat iedereen zijn eigen bordje heeft.

De eetzaal is schoon en fris, zoals het hoort te zijn. We krijgen te horen dat de kinderen 3 keer per dag een goede maaltijd krijgen. Dan komen we bij de bibliotheek. Veel boeken, voornamelijk Engelstalig. De kinderen mogen hier komen lezen.

Nadat we alle klassen gehad hebben komen we bij de werkplaats. Hier zien we dat twee oud leerlingen bezig zijn een aangepaste schoen te maken. Ze laten ons ook de oude protheses zien die zij passend maken voor de gehandicapte kinderen.

Naast deze werkplaats is er een werkplaats waar meubels gerestaureerd worden. We zien hier dat er een hoop oude meubels staan weer mooi gemaakt worden. Het valt ons op dat het weinige gereedschap waarmee ze werken nogal gedateerd is. Dit is iets waar wij ze misschien in kunnen ondersteunen!

Als we naar de slaapzalen lopen komen we langs de wasruimte. Het valt ons op dat ze hier een wasmachine hebben. Het is fijn te zien dat het ook zo kan… De slaapzalen zien er netjes uit. Elk kind heeft een eigen bed met klamboe, de wasruimtes zijn schoon en het ruikt fris!

Nu we de hele school gezien hebben bedanken we Anna en Major ChaCha en gaan terug naar onze huisjes. We zijn alle drie erg blij met wat we gezien hebben! Na Buhangija waren we bang dat het overal zo was, maar gelukkig is dit niet het geval! Zoals het hier gaat is zoals het overal zou moeten kunnen! De kinderen zien er gelukkig en schoon uit…


Kamp Buhangija

2 dagen kamp Buhangija, een door de overheid gesubsidieerd kamp/school met ruim 400 kinderen waarvan 300 met albinisme en verder dove of slechtziende kinderen.

Nu ik deze blog wil schrijven weet ik niet eens waar ik moet beginnen….zoveel indrukken opgedaan…

Laat ik beginnen bij het moment dat we aankwamen in kamp Buhangija. Het grote hek, mij heel bekend vanuit de reportage van Koen de Regt waarin Faustine door zijn vader werd achtergelaten, is het eerste wat wij zien..Eerder vandaag hebben wij afgesproken op het vliegveld van Mwanza met Koen de Regt die voor een tweede reportage met ons mee gaat naar het kamp, ook om te (laten) zien hoe het met Faustine gaat. In de ruim twee uur durende rit van Mwanza naar Shinyanga praten we over het kamp en hoe er hier in Tanzania met albinisme wordt omgegaan.

Er gaan tevens ook twee jonge Deense meiden (Soffie en Hanna) mee van de engelse stichting “Standing Voice” alsmede een medewerker van deze stichting die zelf ook albinisme heeft (Tuju).

Aangekomen bij het kamp maken we kennis met de leidinggevende, Peter Ajali. Een aardige man die blij is dat we er zijn. Na het inschrijven in het logboek van registratie gaan we naar de kinderen binnen het bekende hek.

Als we binnen lopen komen er al meteen een hoop kindjes op ons af. Ze willen allemaal contact, aanraking en het liefst opgetild. Sommige kinderen willen er in eerste instantie nog niet veel van weten en blijven op afstand.

We begroeten de kinderen en spelen een poosje met hen. Ondertussen is Koen de Regt druk aan het filmen en we bekijken samen het kamp. Hij filmt Faustine en stelt hem vragen over hoe hij het nu heeft. Op het moment dat ik de antwoorden hoor word het me even teveel. De antwoorden zijn ondenkbaar…

Ze slapen met 4 a 5 kinderen in 1 bedje dat nog kleiner is dan een eenpersoonsbed. Matrassen zijn aangevreten en stuk en er hangen wel een soort van klamboe’s, maar nooit passend over de stapelbedjes. De ruimte waarin de bedden staan zijn een soort veestallen en zo ruikt het er ook. De sterke lucht van urine overheerst. Bij de bedjes staan een ijzeren koffers met sloten waar ze schone kleding in bewaren.

Na het interview is het etenstijd. Er staat een grote plastic ton waarin een soort rijst (Ugali) zit en een bak met bonen. Dit is wat de kinderen eten. Dag in dag uit. Voedingswaarde nul! De kinderen krijgen een schaal waar het op gegooid word zoals je wel eens in de film ziet in een gevangenis.

Vervolgens zitten ze op de grond in het zand te eten met 4 of 5 kindjes aan 1 schaal. Er is totaal geen leiding die in de gate houd of er wel door iedereen gegeten wordt. De kleinste kindjes mogen gelukkig wel apart in een ruimte eten, maar voor allebei geldt: De zwakste kinderen worden door de sterkste overruled.

Na het eten is het tijd om onze spullen uit te delen. We verzamelen alle kinderen met albinisme (KMA) in een ruimte. Je kunt je niet voorstellen hoe warm het hier is. Alle kinderen zitten op de grond. Wij hebben zonnehoedjes, zonnebrillen, kleurboeken, potloden en zonnecreme om uit te delen. We beginnen met de zonnehoedjes voor de allerkleinste.

Al gauw merk je dat de kinderen bang zijn dat zij niks krijgen. Helaas hadden we vooral hele kleine hoedjes mee dus was het lastig iedereen te voorzien. Maar uiteindelijk gelukt. We hebben ze ook allemaal een zonnebril gegeven. Maar hoe langer het duurde voor ze wat kregen hoe wilder ze werden. Je kunt zien dat ze niet veel krijgen. We laten ook en tas Vision zonnecreme achter.

De kinderen die geen albinisme hebben zijn teleurgesteld dat wij voor hen niks hebben, dat is duidelijk. Sommige kinderen zijn echt boos. Ik vertel de leiding dat we nu speciaal voor de KMA hier zijn en een volgende keer zullen we ook voor hen wat mee brengen. Ik besluit een tube zonnecreme te pakken en kinderen te gaan insmeren. Het is niet voor te stellen wat voor een huidwonden sommige kinderen hebben. Er is een jongetje die niet bij me weg te slaan is. Hij wil het liefst dat ik hem de hele tijd optil en aandacht geef. Dat is wat de kinderen hier missen… Liefde en aandacht.. Maar vooral ook liefdevol aangeraakt worden.

Ik smeer veel kleine KMA in en als de tube op is besluiten we met zijn allen dat het weer tijd is om te gaan. John die aan het voetballen was met de groter jongens word geroepen en we gaan samen met Koen, Hanne, Soffie en Tuju richting een eetgelegenheid.

Tijdens het eten bespreken wij onze bevindingen en indrukken van de dag.

We hadden ook afgesproken met Sister Helena, een leidinggevende van een school in Lamadi. Zij zou deze dag ook aanwezig zijn, samen met 4 van haar kinderen. Ze zou zonnecreme (gedoneerd door de stichting Afrikaanse Albino’s) ophalen vanuit een depot in Mwanza. Helaas was ze er niet bij deze dag, maar we worden na het eten gebeld dat ze aangekomen is en we laten haar door de chauffeur van Koen ophalen bij de bushalte en naar Buhangija brengen.

We nemen afscheid van de Deense meisjes, Tuju en Koen. Zij gaan terug naar Mwanza en wij gaan terug naar het kamp. We regelen dat we bij het hotel waar we gegeten hebben kunnen overnachten en we vertrekken weer naar Buhangija.

Bij aankomst zien we Sister Helena en ze is zichtbaar aangedaan. Ze is druk in gesprek met de leiding van het kamp. We verstaan het niet, maar je kunt zien dat het geen aardig gesprek is. We knuffelen nog wat met de kinderen die allemaal aan ons trekken en daarna vertrekken we weer naar het hotel samen met St. Helena en de 4 kinderen.

Bij het hotel gaan zij eten en wij nemen een drankje. Het valt ons op hoe schoon en verzorgd haar kinderen zijn in verhouding met de kinderen in Buhangija. De huid van de kinderen daar is totaal geen gewone huid meer. Het heeft meer weg van een olifantenhuid. Hard en leerachtig voelt het aan. Ze zijn erg vies en hebben overal wonden. De kinderen van St. Helena hebben helemaal geen wonden en zijn schoon.

Sister Helena verteld ons dat ze de volgende dag naar Buhangija gaat om de kinderen daar te verzorgen. Ze wil de oudere kinderen leren dat ze de jongere kinderen moeten wassen. Ze is boos over de manier waarop de kinderen daar behandeld worden. Het is niet nodig dat er zo met ze omgegaan wordt.

Na het drankje gaan we slapen, het is een lange zware dag geweest.

De volgende morgen zitten we al om 8 uur weer aan het ontbijt. Sister Helena is net al naar het kamp vertrokken omdat ze een dagritueel wil meemaken vanaf het ontbijt tot aan de avond. Na het eten gaan ook wij die kant op.

Aangekomen bij het kamp zien we dat er maar een aantal kinderen zijn die de spullen die we gister uitgedeeld hebben dragen. Faustine heeft trouw zijn pet en bril op. Ik heb erbij gezegd dat hij deze speciaal van mijn zoontje heeft gekregen omdat hij de gene is geweest die me heeft aangezet tot het oprichten van de stichting.

De dag ervoor had ik al van een aantal mensen gehoord dat het kamp niet transparant is. Gedoneerde Spullen verdwijnen en geld wordt niet voor de kinderen gebruikt. Ik ben dan ook zeer verbaasd dat ik zo weinig van de spullen terug zie. Ik vraag Lois, de vrouw van Peter Ajali, waar de spullen zijn en zij zegt dat de kinderen het in de slaapzalen hebben neergelegd.

We zien dat Sister Helena bezig is de kinderen te wassen op de wasplaats. En met wasplaats bedoel ik een een vieze betonnen vloer met geulen erdoor waar uitwerpselen liggen. Een rij wasbakken met vies water erin, kranen wat een minimaal straaltje water uit komt, als ze het al doen. 4 Zogenaamde douches waar een paar druppels uit komen. De kindjes worden gewassen in  een plastic teiltje met zeep die vol zit met steentjes. Moet je voorstellen, een kapotte huid en dan scrubben met vies water….Ook is bij de wasplaats geen schaduw en staan de kleintjes in de volle zon.

Desiree en ik besluiten om te gaan helpen en de kindjes daarna meteen in te smeren. We vragen naar de zonnecreme, maar die is nergens te vinden. We krijgen van de leiding een flacon andere zonnecreme en een paar plastic handschoenen waarmee we het moeten doen. Ik heb moeite om de handschoenen te gebruiken. De kinderen worden hier echt behandeld zoals vee bij ons, en ik voel dat als ik handschoenen gebruik ik ze het gevoel geef alsof ze niks zijn….Ik besluit toch het tijdens het insmeren wel te doen maar het voelt niet goed.

Tot onze verbazing zien wij ineens Koen de Regt weer binnenkomen met zijn camera. Hij blijkt ook de verhalen gehoord te hebben over de corruptie en doorverkoop van gedoneerde spullen en besluit hierover meer te willen weten. Hij wil ook de andere kant, het échte verhaal aan de mensen laten zien.

Als Desiree en ik weer terug gaan naar de ruimte waar de kindjes “spelen” zien we dat Sister Helena bezig is met een soort jodium de wonden bij de kinderen aan te stippen.

Ze verteld me dat de twee kleintjes die op de grond zitten, hoogstens twee jaar, ziek zijn. Ze zouden nagekeken moeten worden door een arts. Maar er is geen geld voor, de leiding pakt dit niet op. Ik heb de dag ervoor al een jongetje van de grond gepakt die als een zombie in het vuil zat (later bekend als Peter).

Ik vraag wat de kosten zijn en bied aan dat we de allerkleinste die er ziek uit zien na laten kijken bij de dokter. In totaal komen we uit op 7 kindjes onder de 3 jaar die we meenemen. 1 meisje heeft al hoge koorts..

We huren een taxibusje waarin de kinderen vervoerd worden. Wij gaan met onze eigen chauffeur er achter aan.

Bij de dokter wordt er van elk kindje bloed afgenomen wat microscopisch wordt nagekeken. De dokter geeft aan dat de kinderen zwaar ondervoed en uitgedroogd zijn dus ze moeten eerst eten en drinken. We halen in het dorpje wat eten en flesjes water. De kinderen eten ondanks ze zo ziek en zwak zijn toch allemaal goed. Omdat we moeten wachten op de uitslag van het bloedonderzoek gaan we zelf ook wat eten en als we terugkomen liggen de kindjes te slapen.

De uitslag van het bloedonderzoek was niet goed. 6 van de 7 kindjes hebben malaria, blaasontsteking en nog iets maar wat was niet helemaal duidelijk. 1 kindje was gelukkig niet ziek. Peter, een jongetje van hoogstens anderhalf jaar, was zo ziek dat hij opgenomen diende te worden in het ziekenhuis. Een ander meisje moest de volgende dag terug om verder onderzocht te worden.

Nadat we de medicijnen hebben gehaald voor de kinderen die inmiddels teruggebracht zijn naar het kamp gaan Desiree en John terug naar het hotel om de overnachting te regelen. Ik ga samen met Sister Helena, een kampleiding en een vrouw van het kamp naar het ziekenhuis met kleine Peter.

Inmiddels waren er vrouwen van de gemeenschap van de leiding die gekookt voedsel gebracht hadden naar de kleintjes en waren ze dit aan het voeren.

Ondertussen zit ik nog steeds met de doodzieke kleine jongen in mijn armen.

Na een rit van ongeveer een half uurtje kwam  en we aan in “het Ziekenhuis”, een zeer bouwvallig gebouw met openingen aan alle kanten. Tocht en oude banken, alsof je jaren terug bent gegaan in de tijd. Na zeker twee uur wachten worden we eindelijk geholpen door de dokter, een vrouw die weinig emotie toont of uberhaupt praat. Ze schrijft en schrijft, formulier na formulier, en alles op een langzaam tempo. Ondertussen zit ik nog steeds met de doodzieke kleine jongen in mijn armen.

Eindelijk mag hij naar de ziekenzaal. We gaan een lang overdekt pad over en komen in een zaal met een aantal bedden. Vies en oud. De meeste bedden zijn bezet door moeders met hun kind. Peter word op een tafel gelegd en ze gaan hem infuus aanbrengen. Wij besluiten weg te gaan omdat het inmiddels al na middernacht is. 5 uur zeker heeft het geduurd vanaf binnenkomst tot weggaan. We nemen afscheid van Peter en de vrouw van het kamp blijft bij hem. Dat is een hele geruststelling! Ik dacht dat we het kleine mannetje alleen achter zouden moeten laten. Wat moet er door dat hoofdje zijn gegaan…

We zetten Sr. Helena af  bij het adres waar ze overnacht, waar al eerder haar 4 kinderen naartoe zijn gebracht. Dan zetten we de man af bij Kamp Buhangija en gaan wij naar het hotel.

Ik heb afgesproken de volgende morgen weer om 7 uur op het kamp te zijn om samen met de man naar een lokale markt te gaan en voedsel te halen voor de zieke kindjes en de laatste medicijnen voor Peter.

Op het kamp zie ik een van de kinderen weer op de grond zitten en als ik hem oppak voel ik dat zijn broek nat is. Ik breng hem naar de wasplaats en zeg dat ze hem moeten wassen en verschonen. Dat doen ze meteen. Ik zie ook een jongetje met een wond op zijn hoofd die is gaan zweren. De vliegen zitten er steeds in…Ik neem hem mee naar de kraan, maak met mijn eigen spullen de wond schoon en plak er een pleister op.

De man en ik gaan op pad. We halen verschillende soorten granen en noten voor door de pap, boter en een grote thermosfles. Hierin kan hij voedsel maken wat meegenomen wordt naar Peter.

Omdat we deze dag nog terug willen naar Mwanza moeten we opschieten. Helaas zijn de apotheken nog niet open en gaan pas in de middag open op zondag. Ik besluit terug te gaan naar het hotel en de man geld te geven voor de medicijnen en vervoer naar het ziekenhuis. Ik hoop dat hij het daar ook voor gebruikt! Met mijn gevoel zou ik het liefst hier blijven en meegaan naar het ziekenhuis om Peter nog te zien, maar mijn verstand zegt dat het geen meerwaarde heeft…

We checken uit en gaan op weg naar Mwanza, een rit van zeker 2,5 uur.

Op het vliegveld is het boeken van een ticket erg lastig en na veel geregel lukt het ons voor de avondvlucht te boeken.

We moeten nog een paar uur wachten op de vlucht en gaan wat eten in een bijgelegen bistro.

Gebakken aardappelen met ei. Alweer. Maar de hygiëne hier is niet voor te stellen. De smaakpolitie zou zeggen: In staat van ontbinding! Na het eten zien we dat ze de borden afwassen in een vies teiltje met water dat achter een tafeltje op de grond staat. Vervolgens gaan ze de vloer dweilen met ditzelfde water waarna ze de borden van een andere tafel hier weer in afwast….We waren blij dat we al gegeten hadden voordat we dat gezien hebben.

Na inchecken gaat alles wat sneller. De vlucht is prima en we hebben via Harm van het Leger des Heils een taxi kunnen regelen die ons oppikt. We zijn blij weer in de schone en verzorgde huisjes te mogen slapen.


Eerste update reis Tanzania

15 oktober, eindelijk zover, na maanden van inzamelen van spullen, zoeken naar donateurs en regelen van de reis, kunnen wij (John, Désirée en Gabrielle) eindelijk naar Tanzania!

We hadden vooraf afgesproken met Sammy, een medewerker van KLM, om 25 kg zonnecrème af te geven. We werden dan ook netjes door hem opgevangen op Schiphol. Allereerst ALLE LOF voor Sammy en de CREW van onze vlucht voor het mogelijk maken van het meenemen van de extra kilo’s zonnecrème!

Eenmaal aan boord hebben we een prettige en goede vlucht gehad dankzij de crew.

De landing op Dar Es Salaam verliep ook prima.Toen moesten we een Visum regelen. Dat ging er even anders aan toe dan bij ons! Betalen staand in de rij en afgeven die paspoort! Uiteindelijk wordt je opgeroepen en klaar…Erg primitief, maar het werkt!

Nadat we een taxi hebben geregeld, kwamen we aan bij onze slaapplekken, Salvation Armu Mgulani Hostel. Zeer nette en schone huisjes.

We hadden afgesproken met de taxichauffeur dat hij ons de volgende ochtend al om 4:00 op zou pikken om ons weer naar het vliegveld te brengen.

De vlucht die we moesten nemen was om 6:00 naar Mwanza. Daar hadden we afgesproken met Koen de Regt. Samen met hem en nog 3 vrijwilligers van de engelse stichting Standing Voice, zijn we per auto naar Shinyanga gereden. Een rit van ruim 2 uur. In Shinyanga hebben we Buhangija bezocht, een zeer noodlijdende school.

Verslag hierover volgt in de volgende blog.